"SeN NoCy LeTnIeJ"

Noc. Nowy wymiar tego samego życia. Zapachy stają się bardziej intensywne, dźwięki, nawet te nieznaczne szmery i szelesty – bardziej ostre, a codzienna droga wydaje się obca. Tyle potrafi noc. Mami nie tylko zmysły, ale też uczucia i myśli. O tej porze racjonalizm przestaje się liczyć. Tu decyduje mgnienie, natchnienie, błyskawiczny zapał.

Przed chwilą jeszcze wyciągałam się na swym łóżku, opierałam się na jakiejś filozoficznej książce, myśląc właściwie o niczym. Teraz już jestem nazewnątrz i dokądś podążam, sama, w nocy. I nikt nie byłby w stanie odpowiedzieć dlaczego. I nikt nie musi pytać. Sama nie zawsze siebie rozumiem, ale w tym wypadku winę można złożyć na okoliczności.

Wciągam pełne płuca rześkiego powietrza, wydałoby się, mogłabym się nim zachłysnąć. Jest takie przyjemne, chłodzące, aromatyczne, znieczula całe me ciało. Szybko przesuwam nogi w swych żółtych converse’ach, przez które już zaczęła się przeciskać wilgoć. Ale to mnie bynajmniej nie niepokoi. Korzystając z niezwykłej okazji, staram się napawać wszystkim, co mnie otacza, również i tą rosą. Zastanawiam się nawet, czy nie zrzucić trampki, by moje stopy poczuły ją wyraźniej, świeża skóra przytuliła się do świeżej trawy. Ale nie mogę tracić na to czas.
Tylko chwila, by zerknąć nad siebie – niebo gwiździste... Każdego razu zachwyca od nowa. Niee... nigdy nie bywa tak niesamowicie hojne, jak na początku sierpnia. Nieskończenie wiele i jeszcze więcej migających gwiazd, jak trudno tu znaleźć swoją. Posyłam krótki uśmiech dla Małego Księcia, który przecież gdzieś tam musi być.
Ciągłe charakterystyczne cykanie tysiąca koników polnych (jak nieskończona jest natura) nie pozwala mi poczuć się całkowicie odosobnionej. Ja też zawsze śpiewam, gdy jestem samotna. I teraz w swej dużej torbie na ramieniu na pewno mam słuchawki, ale nie chcę zakłócać tej podniosłej atmosfery. Tu wszystko jest harmonijne i naturalne.

Skończyła się polna scieżka, którą szłam dotąd, by skrócić. Wkraczam w puste ulice. Śpiące miasto zawsze mnie fascynowało. Można sobie pozwolić, by iść środkiem drogi, co daje ci poczucie trochę niezdrowej satysfakcji i istnienia ponad prawa i ustalone normy. Każdy przypadkiem napotkany człowiek nagle staje się wyróżniającą się osobowością, uosobieniem indywidualności, która we dni rozpłynęłaby się w tłumie. Przez chwilę pomyślałam, że warto byłoby kupić swieży grejfrut. A jednak, a jednak... Jego włosy tak rozkosznie pachną grejfrutem. A moje teraz pachną tylko wiatrem, tym letnim, zefirkiem.

I już jestem pod umówioną latarnią. Mam nawet chwilę, by odetchnąć. I drugą, by uświadomić sobie, czego właśnie dokonałam, szalona ja. I trzecią, by się zastanowić, czy przypadkiem nie żartowałeś. I czwartą, by zwątpić w siebie. I piątą, i szóstą, siódmą... usiąść na skraju chodnika, poczuć, że łzy wydają się chłodne na rozgrzanych policzkach i takie bezsensowne, gdy kapią na czubki już przemokniętych conversów. Dziesięć, jedenaście...

A gdy tak szłam, już nawet naprawdę uwierzyłam, że przyjdziesz.